सावरीच्या पिसासारख असत मन

सावरीच्या पिसासारख असत मन
कधी इथे तर कधी तिथे
शोधीत असत आनंदाचे क्षण
सुखाचा कोष विणता
विणता वेदनेच्या जाळ्यात
... अलगद अडकत मन
कधी क्षितिजाला गवसणी
घालत तर कधी आपल्याच
सावल्या गोळा करीत
फिरत असत मन
कितीही पकडून ठेवलं
तरी कधीतरी हरवतच ....मन

बोलावतो तूला मी येवून जा जराशी !

बोलावतो तूला मी येवून जा जराशी !
... हातात हात थोडा देवून जा जराशी !!
...
ठेवून का मला गं तू एकटीच गेली !
आता मला सवेची घेवून जा जराशी !!

ना थांबली कधीही डोळ्यामधील धारा !
हे दोन घोट खारे पेवून जा जराशी !!

मी जेवलो तरिही मी जेवलोच नाही !
ही भाकरी व्यथेची जेवून जा जराशी !!

जे बोलता न आले ते शब्द सूर माझे !
ओठावरी गडे तू ठेवून जा जराशी !!

एक एक तृणासी सारून

एक एक तृणासी सारून
तुडवितो वाट माळरानी
किती राहिले अजून दूर
सौदामिनी ग सांग पठार तुझे

लाटेवरी रमायचे
लाटेतून पोहायचे
थांग तुझे बेट
पाहाया किती सांभाळायचे
अश्रुचे पूर लोटती
वाहणे नित्य सहोदरी
अश्मावरी पडले जिथे
तिथून एक फुल व्हायचे
खरी ओढ मंद नाही
मला किती मढवायचे
मुखवटयानी सूर सखे
अजून किती दडपायचे
सौदामिनी ग सांग दूर
शोध तुझे किती मी घ्यायचे

किती लांब तू असे
अजून किती तुडवायचे
प्राक्तनी सापळे किती
अजून त्यात बागडायचे
राहिले दूर किती तुझे
आभाळ ते मिळवायचे
सोदामिनी ग सांग दूर
राहिले किती पठार तुझे

राख नाही झोपली
वन्ही पेटला मंद
पेटून उठल्या धुरात
किती तुला बघायचे
ढग होतील कधी त्याचे
आशेवरी मी राहायचे
रक्षण करू किती माझे
भेट तुझी कधी व्हायची
आतल्या गाठी दिप्त त्या
सोडवाया कधी भेटायचे
सौदामिनी ग सांग आता
कसे तुला भेटायचे

आज माझीच कविता मला म्हणाली

आज माझीच कविता मला म्हणाली लिहिले नाहीस मला
मी हि किंचित दचकून विचार केला का सुचले नाही मला
जा साठी लिहते,जा साठी सर्व काही ,तोच माझा सोबत राही
मग मी आज काय लिहू तुला???

झाली थोडी ती हि नाराज ...पडल्या आट्या कपाळी
थोडी चिडली थोडी भांडली ,पण करू शकली नाही काही
समजून घेतले आज कवितेने कि सोबत आहे सखा
कशाला गरज आपली लागती आज हिला ??

मी मग केला थोडा विचार
प्रियकराला मांडायला हाच तर आहे आधार
का करा नाराज
बसले मग लिहायला चार ओळी
यातूनच आले परत प्रियकराच्या जवळी ....

जरा वेगळे वाटते

जरा वेगळे वाटते

तुझ्या चाहुलीने मनी तेवते रे
मनाला जरा वेगळे वाटते रे

तुझे मस्त रेंगाळणे भोवताली
जरी ग्रिष्म, श्रावण सुखे पाहते रे

समुद्रास भरती फुका, चंद्र गगनी
दुरावा सदाचाच हेलावते रे

जुन्या आठवांची खुशी एवढी की
मनाच्या कपारीत ओलावते रे

जसे एकटेपण छ्ळू लागते मज
तुझी प्रेमपत्रे जुनी चाळते रे

उशा पायथ्याला किती संपदा! पण
खरी चैन आलिंगनी लाभते रे

मशाली जळू दे मला काय त्याचे?
तुझ्या प्रेमज्योतीत तेजाळते रे

मनाची उदासी जरा दूर करण्या
तुझा चेहरा एकटक पाहते रे

जगाशी मला काय? देणे न घेणे
तुला केंद्रबिंदू सदा मानते रे

असा काय "निशिकांत" रडतोस वेड्या?
विझू दे मला मी पुन्हा भेटते रे